Gitgide yalnızlaşıyor insan

Git gide yalnızlaşıyor insan.

Sessizleşiyor. Yaşı 30 oluyor ve susmaya başlıyor insan. Eski çocuk günlerini özlüyor. Heyecanı azalıyor, hayallerinden vazgeçiyor. Kendini tanımlamakta zorlanıyor. Anlatamıyor, anlatmıyor. Anlatsada anlaşılamayacağını düşünüp vazgeçiyor. gitgide vaz geçiyor insan.

ilk önce hayallerinden sonra sevdiklerinden sonrada kendinden vazgeçiyor. Olmak istediği insanla olduğu insan arasında kalmaktan yoruluyor sonra vazgeçiyor. Bir ah çöküyor işte insana, bir geç kalmışlık hiissi. Ve pişmanlık.

Git gide pişman oluyor insan.

Önce yaptıklarından sonra yapamadıklarından. Hep bi hisle yaşamaya başlıyor insan. Bi vazgeçmiş, bi sessiz, bir pişman.

Yoruluyor işte insan. Boşa kürek çekmekten yoruluyor be insan. Aynı sonuçla karşılaşacağını bilmekten yorgun insan, sessiz, vazgeçmiş, geç kalmış, pişman ve yorgun insan.

Susuyor insan. Değiştiremeyeceğini kabullenince susup kendine yapıyor işte insan. İçine atıyor, önce acıtıyor, sonra kanatıyor sonra his vermiyor insana ya. Öyle işte hissiz kalıyor insan.

Küsüyor gitgide insan. Yakınlarına, uzaklarına, kendine, tanrıya kediye hepsine küsüyor işte insan. Susup vazgeçiyor, küsüp pişman oluyor.pişman küs sessiz suskun yarınsız yaşamaya başlıyor işte insan.

Suçlu arıyor , suçluyor, hep suçu etrafa atıyor sonra bağırıp çağırıyor sonra sessiz. Biliyor, biliyor be işte insan kendi suçlarını, sonra susuyor.

Yapayalnız kalıyor insan. Yalnızlıkla bütünleşip ehlileştiriyor kendini. Kendince delirip kendince ehlileşiyor. Durulup, sakinlaşiyor. Konuşmuyor, anlatmaya çalışmıyor, vazgeçmş, pişman, sessiz, yalnız ve korkulu insan.

 

Gitgide daha korkuyor insan. Başına gelebilecek herşeyden korkuyor. Gelemeyeceklerden korkuyor. Daha bir emin adım atmaya çalışıyor insan. Sağlama almaya çalıştıkça daha da risk alıyor insan. Sağlama alamıyor. Kendi elinde olmadığını anladığında ise bazı şeylerin, yine bir pişmanlı çöküyor. Sessiz insana.

 

Bazılarımız git gide kaybediyor kendini. Olmak istemediği insanlara dönüşüyor. Bu dönüşümün farkına varamadan. Farkına varamıor insan. Ne olduğunu unutuyor. Kendini unutuyor. İstediklerini sevdiklerini anlam verdiklerini heveslerini ve de amaçların ı unutuyor insan. Zaman geçiyor yaşı 30 oluyor, sorgulamaktan vazgeçmeye zorlanıyor ve bunuda çok çabuk kabulleniyor. Sorgulamayıp kabullenmeye başlıyor. Sanki sona yaklaşmış gibi yaşıyor. Umutsuz yaşamaya başlıyor be insan, nasıl gri nasıl renksiz.

 

Sıkılıyor insan. Herşeyden herkesten sıkıyor, hatta kendindende sıkılıyor insan. Boş ve anlamsız geliyor eskiden keyif alıp simdi hiç ama hiç keyif vermeyen şeyler. Yarım kalıyor insan hep yarım. İçindeki boşluğu doldurmakta başarısız işte insan herşeyi denesede bir anı eksik kalıyor insanın. En gülücüklü ortamlarda bile yalnız ya, bir an kimsesiz hissedior o insan.

O insan işte.

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *