Dikenli teller sanki

Dikenli teller sanki

Özgürüz ikimizde

Mandallayamadımki seni dış kapıya

Sen asılıydın bana çamaşır misali.

Ama her rüzgarda

Uçtun gittin benden.

Tutamadımki seni.

O rüzgarın sonunda

Dikenli tellere takıldın bir gün

Beni o zaman çağırdın

Sürgündeymişsin sanki

Sanki senin egemenliğin

Bende hep sürecekmiş gibi.

Sanki ben hep

Seni bekliyormuşum gibi.

Benim herşeyi bıraktığım

Kalbime kilit vurup

Gardiyanı tembihlediğim gün

Çağırdın beni.

Dara düştüğün gün.

Sanki tek desteğin benmişim gibi.

İnanamadımki sana.

Sanki ben,

Can evimden yanmamışım

Gündüzü gece yazı kış etmemişim gibi.

Çıktın gel dedin

Sanki rüzgarın yönü değişmiş

Seni tuacakmışım gibi davrandın.

Haklıydın belki.

Ama bir ben bir Tanrı biliyordu

Neler çektiğimi.

Evet bekledim seni.

Bir rüzgarla gittin, başka rüzgarla

Gelip tutarsın elimi yine diye.

Fakat artık farket sevgili

Yeni yeşeren çimleri

Dili geçmiş zamanla bir tutuyorum seni

Seni tutacak mandalım yok

Kucaklıyacak gücüm yok

Dikenlerimnmi ayıklayacak tırnağım yok

Seni yazacak kalemim yok

Bana esen ılık melteminde yokk.

Ben yokum.

Duy anla artık beni.

Bana gel deme, sevgim yok

Yabancısın bana,

Sanki hiç sevmemişim gibi.

Çözemedimki seni,vazgeçtim.

Uzak dur serüvenimden,

Sanki hemen gidecekmiş gibi..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *